ती आली online की

आज तुझ्या हातातील बांगड्या..
काही वेगळ्याच रंगत रंगल्या,
माझ्या स्पर्शासाठी त्याही..
हळूच काहीतरी गुणगुणल्या


ती आली online की
माझा पीसी Hang होतो
मनात कससंच होवून
सारंच Zing Zang होतं

...कितीही Alt+Ctrl+Delete केले
तरी Task manager येत नाही
हैराण होतो Refresh करून
Restart चं नावच घेत नाही

Hard disk चा वेग वाढतो
कसले कसले आवाज काढतो
writer सारखा eject होतो
Pen drive पण reject होतो

काय म्हणता तुम्ही,
मी online येणे बंद करायचं....?
अहो मग मी.....
तिच्या शिवाय कसं जगायचं....??

अहो Hang च होतोय ना
काय फरक पडतो.....?
तिच्यामुळेच तर माझ्या
PC चा ह्रदय धडधडतो.....

सजवून साज जशी

सजवून साज जशी
रुणझुण सांज तशी, सजनी तू रंगबावरी
सरल वार सुखाची... रिमझिमे जशी
छेडी अलगूज जणू, श्वासातूनी आज कुणी

हरपून भान अशी, मिठी तुझीच तशी
सजना मी सांज सावरी...
नजर तुझी ही प्रिया वेड लावी,
भिरभिरते मी अशी भोवताली,

गोऱ्यागोऱ्या गालावरी आज लाज आली,
अवखळ डोळ्यात ह्या प्रीत गीत झाली,
अशी भूल जीवाला या पडते,
मखमल मनी उलगडते,

काळजाच्या काठावर हलते,
छेडी कुणी तार जशी...
हरपून भान अशी, मिठी तुझीच तशी
सजना मी सांज सावरी...

सरल वार सुखाची... रिमझिमे जशी
छेडी अलगूज जणू, श्वासातूनी आज कुणी
सजवून साज जशी
रुणझुण सांज तशी, सजनी तू रंगबावरी

दव हळवे मी धुके धुंद व्हावे,
बिलगुन राणी तुला पांघरावे,
विसरून थांग सावली तुझीच व्हावे,
अलगद वाटे रे तुझ्यात मी भिनावे,

तुझ्यासाठी अशी तळमळते...
तुझ्याभोवताली घुटमळते...
पुनवेच्या चांदासाठी झुरते...
वेडीपिशी रात जशी,

सजवून साज जशी
रुणझुण सांज तशी,
सजनी तू रंगबावरी
सरल वार सुखाची...

रिमझिमे जशी

छेडी अलगूज जणू, श्वासातूनी आज कुणी

हरपून भान अशी, मिठी तुझीच तशी

सजना मी सांज सावरी...

एक होता विदुषक ( लक्ष्मीकांत बेर्डॆस श्रध्दांजली

एक होता विदुषक , नाव त्याचं लक्ष्या..

शांतेचं कार्ट चालू आहे
हा बसला ज्याच्यावर ठपका
मग,चल रे लक्ष्या मुंबईला म्हणत
धुमधडाका ज्याने केला..

हसवलं त्यानं जगाला
बोलक्या डोळ्यांनी,मिश्किल हास्याने
अफलातून बोलांनी,चुलबुल्या स्वभावाने
मोहवलं त्यानं मनाला..

शुभ बोल ना-या म्हणत
सा-यांनी त्याच्यापुढे रगडला माथा
पण त्यानं धांगडधिंगा करत
गडबड घोटाळ्याचा शेजार नाही सोडला..

दे दणादण करत
मारलं त्यानं खलनायकांना
प्रेम करुया खुल्लमखुल्ला म्हणतं
जिंकलं त्यानं प्रेमिकांना..

नायिकेच्या बापापुढे करे तो थरथराट
बनवा बनवी करणा-यांसाठी असे तो खतरनाक
बचतीचे धडे देणारा होता तो चिकट नवरा
बहिणीसाठी विघ्नहर , हाच सूनबाईचा भाऊ होता..

रंगत संगतीनं ह्याच्या जो तो रंगलेला
मस्करीने त्याच्या रसिक झपाटलेला..

पण नियतीने कथेचा सापळा असा रचला
धडाकेबाज विदूषकाचा रोल तिनं काटला..

पण, बजरंगाची कमाल बघा
नियतीलाही बेट्याने हरवला..

अरे,रडवून ‘ जाईल ‘ तो विदूषक कसला ?

पडद्यावरून मनात उतरुन..

मनमुराद हसवत सर्वांना
लक्ष्या तर अमर झालेला..

लक्ष्या अमर झालेला..

स्पर्श तुझ्या हाताचा

धगधगत्या या डोळ्यांमध्ये,
स्वप्न पाहतेस कुणाचे...
मनात माझ्या वसलीस तू...
मंथन-मर्म माझ्या मनाच्या...




तुझ्या शब्दातला स्तब्द पणा,
पुन्हा हृदय घायाळ करून गेला...
स्पर्श तुझ्या हाताचा...
मनाला वेड लावून गेला

चिंब मनी आज पुन्हा

झाडाखाली बसलेले, कोणी कोठे रुसलेले
चिंब मनी आज पुन्हा, आठवूनी मेघ जुना कोणी भिजलेले

वार्‍यातूनी, पाण्यातूनी, गाण्यातूनी भिजला
पाऊस हा माझा तुझा, आता ऋतू सजला
गंध असे, मंद जणू, होऊनिया थेंब जणू, आता टपटपले

पाऊस हा असा, झाला वेडापिसा, पानाफुलांत पुन्हा
खूप जुन्या आज पुन्हा, डोळयात थेंबखुणा
होऊनिया धुंद खरे, आज पुन्हा गार झरे येथे झरझरले

काही कळया, काही फूले, काही झूले हलले
काही मनी, काही तनी, काही नवे फुलले
वावरुनी आज कुणी, सावरुनी आज कुणी, येथे थरथरले

तुझ्या पहिल्या हाकेनेच

तुझ्या पहिल्या हाकेनेच,
रोज मला जाग यावी..
तुझ्या आठवणींच्या कुशीत...
रोज रात्री गोड स्वप्ने पहावी



जेव्हा कधी तुला एकटे वाटेल...
तेव्हा मला नक्की साद घाल...
तुझ्या डोळ्यातील एकटेपण,
माझ्या ओंजळीत दान घाल

त्या प्रेमाची आठवण...!

मी बरसलो आज शब्दांतुन ,
तीला एकही शब्द ना कळला कधीमी ओघळलो आज डोळ्यांतुन ,
तीचा थेबंही ना गळला कधी.
सोडुन मान सन्मान माझा मीच दगडापुढे हात जोडीले मी कोसळलो दरड होऊन ,
तीचा एकही बुरुज ना ढळला कधी.
तीची एकही बोली नाही आज लिलावात या माझ्यामी बसलो बाजार मांडून ,
तीने भाव माझा ना विचारला कधी.
आयुष्यभर तीच्या कुपंणाबाहेर जागा माझी नित्याचीमी राहीलो कुंपण बनुन ,
तीने हा निवडूंग अंगणात ना लावला कधी.
सा-याच राती तीच्या चादंण्याच्यां मिठीत गेल्या मी जगलो काजवा होऊन ,
तीला उजेड माझा ना दिसला कधी.
आठवतय रोज जाळं तीच पसरवण तळ्यात चद्रंबिबांसाठीमी राहीलो शिपलं बनुन ,
माझ्यातला मोती तीने ना शोधला कधी
मी होतो पाखरु जळणारा ती ज्योत होती मला जाळणारी मी जळालो पाखरु बनुन ,
तिला एकही चटका ना लागला कधी.
मी लाचार इतका की आज माझीच कीव मज यावीमी मला दिले आगीत झोकून ,
तीचा धुराकडेही जिव ना वळला कधी.
आता मज नकोच तिच्या प्रेमाच्या उसण्या त्या थापामी चाललो स्वप्न मोडुन ,
तीने स्वप्नांतही मला ना सोडला कधी।