जगणे-मरणे

जगणे-मरणे

गेलो असा नि:शब्द की
आलोच नाही
पड्लो असा सरणावरी की
जगलोच नाही

पर्वा कशाला वेदनेची
दु:खासवे येतेच ती
झालो असा बेहोश की
प्यालोच नाही

सोडली कां साथ ऐसी
सांग तू मध्यावरी
मिटलो असा शेवटी की
फुललोच नाही

गर्द झाले अंधार
अन सूर्य ही गेले कुठे
लपलो असा धास्तावूनी की
दिसलोच नाही

देवा तू चुकलास....

देवा तू चुकलास....

माणसाला बनवताना मन का दिलेस?

सगळं साठवण्याची कुवत का दिलीस?

टोचत रे खूप आत्ता.....सहन होत नाही

मन दिलेस ते दिलेस.....भावना ही दिल्यास

आत्ता लहान सहान गोष्टींतले...हेतू कळतात...

न कळते तर बरं झालं असतं....

आता केलीस ती चूक केलीस

पुन्हा मात्र चुकू नकोस.....

माणसासारखा बनू नकोस....

माणूस काय...... मुखवटाधारी

काय खरे काय खोटे कैसे समजावे म्या पामरी

मला वाटत तुला सुद्धा प्रश्न पडत असेल कधीतरी ,

की ज्याला निर्मिला मी ,तो मानव आहे का 'तोच ' तरी?

पुढच्या वेळेला सृष्टी निर्मिताना हे सार लक्षात ठेव....

काहीच innovative नाही जमल तर मन , भावना , हे "parts " manufacture करताना असले फौल्ट्स बाजुला ठेव....

एका चेहर्‍यावर दुसरा चेहरा.....हे सगळ मला नवीनच होत

जेव्हा कळल तेव्हा "नात्या"वर विश्वास ठेवण कठीण होत

सरडा सुद्धा इतक्या चटचट रंग नसेल बदलत

जितका सत्वर तुझा हा मुखवटाधारी असतो बदलत.....

विश्वासावरचा विश्वास उडून गेलाय

तितक्यात कोणीतरी बोलल, तो ना ,कधीचाच मरुन गेलाय.....

प्रत्येक नात्यातला स्वार्थ मज भासे

आणि म्हणून म्हणते....
देवा तु चुकलास......

अगदी काल - परवा पर्यंत 'तो' कित्ती गोड वागत होता....

आणि आज....
आज सगळे 'संदर्भ ' उलटे भासतात....

जीवाला जीव देईन जिथे तुझा जीव घेईन बनत......

काय उरला रे " त्या " माया-ममतेला अर्थ?

हे अस सगळ आता सोसवत नाही

दुसरा भोगतो ते ही पहावत नाही...

आणि म्हणून म्हणते....
देवा तु चुकलास......

संध्याकाळी

अशाच एखाद्या संध्याकाळी,
पाखरं घराकडं परतत असतील...
सुर्यही लगबगीत असेल निघायच्या...
पानाफ़ुलांनी कधीच अंग टाकलं असेल...
चंद्राची कोर डोकावत असेल हळूच अता...
सावलीही दूर होत असेल तुझ्यापासून...
....
........
मी जाणतो,
तू मात्र या सगळ्यांपासून दूर उभी असशील
आजही त्याच पाऊलवाटेवर !!!

मी या जगांत भरल्या..

मी या जगांत भरल्या, दु:खास का पुसावे?
अनमोल आसवांना, ऐसेच का वहावे?

राधा न मी न मीरा, ना ती अनारकलि मी
का मीच विष प्यावे? बेड्यांत जोखडावे?

नजरांत खोट त्यांच्या, शापीत भाव सारे
सौंदर्य मीच माझे, मग शाप का म्हणावे?

सारेच ओळखीचे, दिसले ठसे हजारो
मीही तशीच का त्या, वाटेवरून जावे?

धर्मासही न चुकले, जर वागणे अधर्मी
ते पाश संस्कृतीचे मग मीच का जपावे?

भाळी कधीच माझ्या, रेखा न पाहिल्या मी
मग जे घडून गेले, संचीत का म्हणावे?

सृष्टीस निर्मिताना, ना 'तो' मुहूर्त पाही
माझ्या मनांत का मी, पंचांग बाळगावे?

ते सावलीत जाती, टाळूनिया उन्हाला
तेजोनिधीस, माझ्या मी सावलीत घ्यावे

कधी मनाशी

ㅤ
कधी मनाशी सुसाट वारे चिकार येते,
कधी स्वत:ची चिडूनिया कीव फार येते..!
ㅤ
चुकार एकान्त फार येतो छळावयाला
म्हणून ओसाड आठवांनाच धार येते !
ㅤ
मनात आकारतात मोठी मधाळ स्वप्ने..
परन्तु जागेपणी नको तीच हार येते !
ㅤ
नव्या विटीची नवीन खेळी करून पाहू..
असे म्हणालो तरी जुनी का पुकार येते ?
ㅤ
विरून जावेत भूतकालीन पाश सारे..
परी सयीला तुझ्या नवी का बहार येते ?

आई

एक तरी मुलगी असावी,
'आई' म्हणून हाक ऐकावी,
प्रेमात माझ्या नखशिखांत,
भिजुन चिम्ब हसावी

एक तरी मुलगी असावी,
उमलताना बघावी,
नाजुक नखरे करताना,
न्याहाळायला मिळावी

एक तरी मुलगी असावी,
साजरी गोजरी दिसावी,
नाना मागण्या पुरवताना,
तारांबळ माझी उडावी

एक तरी मुलगी असावी,
माँचिंग करताना बघावी,
नटता नटता आईला तीने,
खुलण्याची तंत्र शिक्वावी

एक तरी मुलगी असावी,
जवळ येऊन बसावी,
मनातली गुपीत तीने,
हळूच कानात सांगावी

एक तरी मुलगी असावी,
गालातल्या गालात हसावी,
कधीतरी भावनेच्या भारांत तीने,
गळां मीठी घालावी

- आई

वाटतं सुखानेही तुझ्या कडे धाव घेतांना ...

वाटतं सुखानेही तुझ्या कडे धाव घेतांना
अचानक होणारा स्पर्श जाणावा,
चुकून डोळयातून थेंब गळाला
तर माझ्या मनातला घाव भरून यावा..

वाटतं तुझ्या आयुष्याच्या वाटेवर
सर्वत्र पसरलेली मखमल असावी,
चुकून एखादा काटा कधी रुतला
तरी वेदना फुलाहून कोमल असावी..

वाटतं देवानेही तुझ्यासाठी
नवस न बोलता पावावं,
तू हाक मारन्या आधीच
स्व:खुशिने तुझ्या कडे धावावं..

तसं खुप वाटतं तुझ्याविषयी
पण हा कागद आहे म्हणुन बरं आहे,
आणि ऐकायचं झालं तर तुला
अखंड आयुष्य अपुरं आहे..

मागतो आहे बस सुख तुझ्या करता
ते तुला माझ्या शिवाय पण मिळावं,
जर माझ्या मुळे होतो असेल त्रास तुला
तर प्राण माझा याच क्षणी जावा...